Vriendschapsbrug

We vertrekken vanaf Boekarest, met de trein richting Giurgiu. ’s Ochtends onze auto ingeleverd met enige smart; we waren aan onze Logan gehecht geraakt. Vanaf nu dus met trein. Uiteraard veel te vroeg op Gara de Nord. Koude wind vandaag, hoewel zonnig. De beste plek om te wachten is de Mac Donalds. Vieze koffie en wifi. Een vervelende Britse jongen die te hard probeert Roemeens te lezen.
In de trein worden we meteen aangeklampt door een man die zegt te collecteren voor tbc-bestrijding. We geven hem onze laatste lei. De treinreis duurt 2,5 uur. Vlak land, weinig opmerkzaam. Bij Giurgiu volgt de grensovergang. De Donau is de grens. We rijden over de langste stalen brug in Europa, de Vriendschapsbrug. De Donau is breder dan ik had gedacht en oogt mooi door de harde wind. Aan beide oevers industrie en havens. Een paar arbeiders aan de Roemeense kant zwaaien naar ons en schreeuwen Arrivederci. Aan Bulgaarse kant volgt een paar kilometer lelijkheid. De communistische blokken lijken te zijn overgevlogen uit Roemenië; misschien iets hoger. Voor we eruit mogen in Ruse is er paspoortcontrole. We stonden al bij de uitgang, maar werden de coupé weer ingeblaft door een Bulgaarse douanier. Hij riep iets waarvan we alleen het woord paspoort verstonden. Bij het zien van L’s Roemeense paspoort ontdooit hij zichtbaar, want nu kan hij zijn paar woordjes Roemeens oefenen. Even later zetten we voor het eerst voet op Bulgaarse bodem.

Facebooktwitterlinkedinmail

Leave a Reply