Andere stukken

In het hof van Argeş – artikel voor Donau magazine (augustus 2021)

Het heeft hier al weken niet geregend. Alleen de vogels wagen zich in de zon, die zonder medelijden de stad geselt. De mensen blijven angstvallig in de schaduw. Gelukkig zijn de bomen heilig. De onderste helft van de stammen zijn witgeschilderd. De bladeren van de lindebomen bieden een paar meter bescherming tegen de meedogenloze zon. Als je slim van stam naar stam schuifelt kun je veilig van de ene kant van de stad naar de andere komen. Volg de boulevard die als een mes door het hart van de stad snijdt.

De Verkiezing (november 2014)

16 november moet een belangrijke dag worden. We stemmen, voor de tweede keer in twee weken. Vorige keer was het een zooitje. Wachten, wachten en nog eens wachten. Een formulier dat kon aantonen dat je het bij één stem zou laten en niet door zou vliegen naar Londen of Parijs voor een volgende stem. Gedoe. Een hoop gedoe, maar het was voldoende. We mogen nog een keer. Vandaag is de dag. We kiezen tussen een rooie en een blauwe.

Dijksgracht (september 2014)

Het is zomer in Amsterdam, maar aan de Dijksgracht hangt schaduw. De tunnel waar de bussen doorheen rijden dreunt nog na als ik de hoek omsla. Gemeentemannetjes bewerken een elektriciteitskast en maken zo te ruiken gebruik van een Dixi-toilet. Pas bij de tweede woonboot wordt het rustig. ‘Go walkabout’ adviseert een plakkaat voor het raam. Ik ben geen Aboriginal, maar daar kan ik wel wat mee. Verderop één van de twee bomen waar de Dijksgracht bekend om is, de Ramses Shaffyboom.

Bramsche (februari 2014)

Eén twee drie zitten aan de bar, en nog een vrouw, maar die verstaat niemand. Eén is lam en dronken, twee alleen dronken, drie oud. De barvrouw is vierkant en sust eventuele opstandjes. Wij mogen erbij, want wij zijn Nederlanders. Nederlanders zijn populair in Bramsche. Eerst speelden wij kaart, een tweemansspel, maar dit is leuker. Mensen kijken is mooi, maar je onder de mensen begeven, daar gaat het om. De onverstaanbare vrouw lijkt zich haar dronkenschap te beseffen en taait af.

Vriendschapsbrug (september 2013)

We vertrekken vanaf Boekarest, met de trein richting Giurgiu. ’s Ochtends onze auto ingeleverd met enige smart; we waren aan onze Logan gehecht geraakt. Vanaf nu dus met trein. Uiteraard veel te vroeg op Gara de Nord. Koude wind vandaag, hoewel zonnig. De beste plek om te wachten is de Mac Donalds. Vieze koffie en wifi. Een vervelende Britse jongen die te hard probeert Roemeens te lezen. In de trein worden we meteen aangeklampt door een man die zegt te collecteren voor tbc-bestrijding.

Doop (september 2013)

Gisteren ben ik gedoopt. Over een paar dagen trouwen we in een Roemeens Orthodoxe kerk en dit kan alleen als beide partijen gedoopt zijn. Protestants of katholiek was ook goed geweest, maar aangezien ik tot op heden nog nooit gedoopt ben moesten we dit nog regelen. Aldus geschiedde. Je maakt gewoon een afspraak met de priester. Dopen? Hartstikke goed, kom over twee dagen maar terug. Wat heb je hiervoor nodig? Een geboorteakte en peetouders.

Varken: een gebruiksaanwijzing (september 2013)

In Roemenië is het traditie om voor feestelijke aangelegenheden een varken te slachten. Sowieso voor Kerst, maar ook bij bijvoorbeeld een doop of een bruiloft. Hoe doet men zoiets? Stap 1: regel een varken. Wij gingen naar een varkensboer een dorp verderop. Ogenschijnlijk waren er op deze boerderij veel varkens, maar wij mochten ze niet zien. Je moet maar hopen dat ze een mooi exemplaar voor jou uitzoeken. Ons schenen ze wel aardig te vinden, want we kregen een goed varken voor ons geld.

Humana-box (juli 2013)

Af en toe zul je wel moeten. De klerenkast omkeren en een selectie maken tussen de vele stapels die kriskras door de kamer staan. Zelf heb ik het idee dat ik nooit kleren koop. Winkelen is een noodzakelijk kwaad. Misschien brengen mensen stiekem hun oude kleren naar mij toe. Sturen ooms en tantes nog altijd een paar sokken elke winter. Toch herken ik al deze broeken en truien op de grond. Ik heb ze allemaal wel eens aangehad. Sommige kledingstukken hebben voor de zekerheid een jaartal meegekregen, dat is makkelijk.

Jubileum (maart 2013)

Soms stoppen er mensen om een foto te nemen. Een hoog gebouw, bekleed met golfplaten in verschillende kleuren. Een onderdoorgang met uitzicht op het IJ. Er zal wel iets in een gids staan. Houd hier stil, neem een foto, want dit gebouw is ontworpen door niemand minder dan Sjoerd Soeters. Als de gids dit zegt dan doe je dat. Zet iemand uit het gezelschap op de voorgrond, breed grijnzend of starend in de verte, en zorg er in ieder geval voor dat je wat water ziet. Je bent tenslotte op een eiland.