Humana-box

Af en toe zul je wel moeten. De klerenkast omkeren en een selectie maken tussen de vele stapels die kriskras door de kamer staan. Zelf heb ik het idee dat ik nooit kleren koop. Winkelen is een noodzakelijk kwaad. Misschien brengen mensen stiekem hun oude kleren naar mij toe. Sturen ooms en tantes nog altijd een paar sokken elke winter. Toch herken ik al deze broeken en truien op de grond. Ik heb ze allemaal wel eens aangehad. Sommige kledingstukken hebben voor de zekerheid een jaartal meegekregen, dat is makkelijk. Vintage Yachting Games, Medemblik 2008. Eerstejaarscommissie 2005. Maar wat doet dat Aerosmith t-shirt daar nog? Dat heb ik toch al tien jaar niet meer aangehad? Tastbare herinneringen, soms is de geur van het Italiaanse marktje waar het shirt ooit naar me lonkte erin blijven hangen, of kan ik me dat in elk geval nog inbeelden. Op basis van mijn collectie hardloopkleren zou je denken dat ik al jaren in training ben voor de marathon van Rotterdam. Een geruststellende gedachte. Je kleren vertellen wie je bent, maar wat als hun verhaal verzonnen is? Mensen kun je van alles op de mouw spelden. Hier kan ik genoeg moed uit putten om onverschrokken met een paar tassen naar de dichtstbijzijnde humana-box te lopen. Mijn herinneringen voor een ander. Net als dat boekenvolgsysteem zou je je kleren ook moeten kunnen volgen over de wereld, wie weet waar je uitkomt. Mijn hoofd zit nog vol herinneringen, maar ik heb weer een lege kast. Voorlopig past de toekomst weer op een paar planken.

Facebooktwitterlinkedinmail

Leave a Reply