Karen Kohler - Vuurpijlen vangen

Dit is een verhaal dat je bijblijft:
een jonge vrouw strandt in de woestijn van Arizona. Ze heeft te lang in de zon gelopen en een gevaarlijke zonnesteek te pakken. Dan doemt er bij het tankstation waar ze is neergeploft een grote man op voor haar neus, een indiaan. Hij lapt haar weer een beetje op en besluit haar mee te nemen in zijn truck. Zonder goede of slechte bedoelingen, gewoon omdat het zo moet zijn. Er lijkt een connectie tussen de vrouw en de indiaan te bestaan, iets ongrijpbaars, maar ze voelen het allebei. Samen staan ze sterker dan ieder voor zich. Als ook de indiaan het verder op hun pad zwaar te verduren krijgt neemt de vrouw de rol van beschermer over. 'Cowboy en indiaan' heet het verhaal.
Eenzelfde onverwachte verbintenis vormt ook de kern van 'Il Comandante', het openingsverhaal van
Vuurpijlen vangen. Een flamboyante oudere man, type Fidel Castro in zijn latere jaren, sluit vriendschap met een zieke vrouw. Ze liggen beiden in het ziekenhuis, maar dat wil niet zeggen dat ze zich lijdzaam bij hun lot neerleggen. Met een gedeelde galgenhumor, die doet denken aan The fault in our stars van John Green, proberen ze er het beste van te maken. Zoals Frida Kahlo het zegt, in het motto voorin het boek: 'I tried to drown my sorrows, but the bastards learned how to swim.' 
Hoe ga je om met tegenslagen?, dat lijkt een terugkerende vraag te zijn voor Karen K
öhler, de Duitse schrijfster van deze fascinerende verhalen. De titel die zij haar bundel meegaf, Vuurpijlen vangen of Wir haben Raketen geangelt in het Duits, geeft al een voorzetje: zoek naar schoonheid, hoewel je er hoogstwaarschijnlijk achter zult komen dat dat uiteindelijk niet helpt. Bij de pakken neerzitten is geen optie, de mens is een overlever en dat bewijst Köhler volop in deze verhalen. Of het nu om een verbroken relatie gaat, of eenzaam wonen in het bos, we kunnen het aan.
Koppig zijn ze, K
öhlers personages, eigenzinnge types die een verhaal kleur geven. Ik proef dat Köhler daar zelf ook wel iets van weg heeft, zo schrijft ze. Met een nuchtere toon en een originele stijl. Een verhaal kan de vorm aannemen van een dagboek, of ansichtkaarten met kattebelletjes voor het thuisfront, alles kan en alles werkt. Het was prettig lezen in Vuurpijlen vangen (mede te danken aan klassevertaler Gerrit Bussink), maar nu is het uit. Helaas.

3 September 2015

Podium, 2015
Oorspronkelijke titel Wir haben Raketen geangelt, 2014
Vertaald uit het Duits door Gerrit Bussink
233 pagina's







Comments

Comment
Your name/nickname
Your website url
Email
content_comment_captcha
This is a required field
 

reading now


Categories