About a year ago Joe Sacco impressed me with Safe area Goražde, a stark report from a Bosnian town during the Yugoslavian war of the 1990's. Sacco showed he has an eye for things the world refuses to see and the skills to draw them, producing comic book journalism of high quality.

His quest for the oppressed has led him on to Israel. Sacco is clearly fascinated by the violent pressure cooker that is Palestine and the never-ending struggle between Israelis and Palestinians. He comes upon a deeply buried case of more than fifty years ago and travels around the Gaza Strip to investigate. During the 1956 Suez Canal crisis Israeli troops are said to have conducted two massacres in Palestinian towns, killing hundreds of civilians. Official records of the time treat the incidents as minor disturbances, footnotes in the greater scope of history, and no investigation has ever been conducted.

Sacco tries to reconstruct the events of those days as objectively as possible, trying to find every eyewitness still alive to tell their story. Crossreferencing all those eyewitness accounts, sifting the truth from stories that often differ slightly from eachother; it is a long time ago, but such events are not easily forgotten. With the help of photo material from archives Sacco brings the gruesome events of those days back to life, all the while being constantly disturbed by the current disturbances in the area. Israelis bulldozing Palestinian houses on a large scale, looking for militants and insurgants, but in effect making many ordinary Palestinians homeless. In this highly stressful climate Sacco and his friend and interpreter Abed are often shouted at by the younger people whose homes they enter. What are they doing digging up dirt from so long ago, while contemporary events are demanding everyone's attention?

Fortunately, Sacco persisted and managed to piece together almost the whole story, including some Isreali accounts that hint at the truth of things. His point is valid enough and gets stated somewhere in the beginning of the book, when an old Palestinian remarks that the hatred that is visible all around was planted into people's hearts long ago. It is relevant to the current situation to understand how it used to be, or at least how it probably went.

5 January 2014

Jonathan Cape, 2009



Comments

This book was a gift, by a friend who loves graphic novels. We had a long conversation about famous authors of graphic novels, the ones he likes and the ones I like. One author he likes and I didn’t know about was Will Eisner. The next time I saw him he presented me with a copy of a graphic novel; he had a double. It was called The Will Eisner Reader, containing ‘7 graphic stories by a comics master’.
My experience with graphic novels so far has always been with long works like Maus, Persepolis, and Safe area Goraźde, so it was interesting to see how this art form would hold up with shorter stories. Eisner has his own style, realistic black-and-white, with a feeling for people’s expressions. You’re inside characters heads, experiencing thoughts and flashbacks, while the actual story runs on. My friend told me that Eisner was in fact the first artist to go beyond comics to the more serious genre of the graphic novel (back when that name didn’t exist yet).
New York City is a fixture for Eisner. The best and longest story, ‘A sunset in Sunshine City’, is about a shopkeeper from New York who retires from the bleak north to sunny Florida, among the pensionados. Its main character reminded me of the shopkeeper from that nice movie Smoke, written by Paul Auster. Another good story portrays an 82 year old hitman so intent on finally fulfilling a contract that he gets a heart attack and is buried by the one he was supposed to kill.
Humour is important, as is nostalgia for New York in the 1930’s (when Eisner grew up). The poverty, gangsters and close-knit communities from those days are juxtaposed with the wealth, boredom and individualism of our times. Eisner offers escapism with good yarns from the good ol’ days. I’m usually a sucker for such romantic escapism, so I think I will like more from Will Eisner in the future. This was a good gift, then, more so for the fact that it smells strongly like the pipe tobacco my friend smokes.


17 June 2013

W. W. Norton & Company, 2008




Comments

How to tell a story without words? A good storyteller knows he should be as universal as possible, while telling a specific story. Of course each story is unique, but it helps if it contains an element of basic human experience.
With The Arrival Shaun Tan beautifully captured the ancient theme of the traveller. A man leaves his wife and daughter behind and travels to a foreign country. The alienation he feels in this new place – language, customs, surroundings are all unknown to him – make him long for the familiarity of home. With a nicely surreal style Tan makes you see all those strange things through the man’s eyes and through his daughter’s who misses him. A funny creature befriends the man and shows him around. Through this creature he meets other travellers. They tell the man their stories of arrival in this foreign land. It turns out many people used to have their home elsewhere. Feelings of alienation are normal, but together they can help each other make a new home.
The arrival tells a universal story; it is a book you should pick up occasionally, just to see how such a story should be told. And to look at all the pictures of course.

4 January 2013

Querido, 2008
Originally published 2007






Comments (2)

Ik kan me de oorlog in Joegoslavië begin jaren ’90 wel herinneren. De toedracht was me toen niet duidelijk, maar bepaalde veelgebruikte woorden op televisie zijn goed blijven hangen: Sarajevo, Karadzic, Mladic, etnische zuivering, Srebrenica. Van Goražde had ik nog nooit gehoord.
Uit Joe Sacco’s graphic novel Moslimenclave Goražde blijkt dat dit precies het probleem was waar Goražde mee kampte. De internationale media-aandacht ging voornamelijk uit naar de belegerde hoofdstad Sarajevo, terwijl er amper oog was voor ‘veilige’ enclaves als Srebrenica en Goražde. Hoewel Goražde het gruwelijke lot van Srebrenica bespaard is gebleven, heeft het stadje wel een aantal vreselijke oorlogsjaren gekend. Joe Sacco heeft het staartje van deze periode in Goražde meegemaakt en daar vele mensen gesproken die verschrikkingen achter de rug hadden. Hun verslagen, vermengd met zijn eigen ervaringen, heeft Sacco verwerkt in deze indrukwekkende graphic novel. Zo nu en dan bekroop me hetzelfde gevoel dat ik had tijdens het lezen van Maus. Allebei zijn het heftige boeken; heftig, maar ook onmisbaar.

30 December 2012

Uitgeverij XTRA, 2011
Oorspronkelijke titel Safe area Goražde, the war in eastern Bosnia (1992-1995), 2000
Vertaald door Robert Schuit en Peter Mennen




Comments

Ik was in de bibliotheek op zoek naar graphic novels en bij toeval liep ik daar tegen De laatste dagen van Stefan Zweig aan. Slechts enkele dagen geleden schreef ik een stukje over Schaaknovelle, een boek dat Zweig schreef in zijn laatste levensjaar. Of het nou het lot is of gewoon toeval, zoiets probeer ik altijd gehoor aan te geven. Voordeel van zo'n graphic novel is dat je daar niet lang over hoeft te doen. Ik las het gelijk in de bibliotheek uit.
De laatste dagen van Stefan Zweig werkt naar het onvermijdelijke toe: de zelf moord van Stefan Zweig, samen met zijn tweede vrouw Lotte. Dit bekende gegeven maakt het verhaal tot een tragedie. Het noodlot staat al grijnzend in de coulissen. Hierdoor weet je als lezer meer dan de personages, maar ook zij komen al snel niet meer los uit hun melancholie. Stefan en Lotte wonen hun laatste maanden in het haast paradijselijke Brazilië. Maar ook aan de andere kant van de wereld achtervolgt de oorlog hen. De herinneringen aan vele reeds gestorven vrienden kwellen Stefan. Hij is dan al jaren op de vlucht uit zijn vaderland Oostenrijk en voelt zich doodmoe en ontheemd. Lotte, hoewel slechts dertig jaar oud tegenover de zestig jaren van haar man, leeft zozeer met hem mee dat ze besluiten de neerwaartse spiraal te beëindigen.
Het is een mooi moment als de schrijver zijn laatste manuscript inlevert, zijn autobiografie De wereld van gisteren. De herinneringen aan die voorbije wereld worden door enkele citaten en afbeeldingen aangestipt in dit boek. Waar ik ook van kon genieten is een subtiele verwijzing naar de schaakpartij aan boord van het schip in Schaaknovelle (zie afbeelding). Het lijkt me duidelijk dat ik gauw meer werk van Stefan Zweig zal lezen.

19 December 2012

Casterman, 2012
Oorspronkelijke titel Les derniers jours de Stefan Zweig, 2010
Tekeningen door Guillaume Sorel
Scenariobewerking door Laurent Seksik






Comments

Nadat ik een paar maanden geleden al aangenaam verrast was door Maus van Art Spiegelman, was het nu Logicomix dat de graphic novel van z’n beste kant liet zien. Je zou het eigenlijk een schets van het leven van filosoof Bertrand Russell moeten noemen, gekruist met een overzicht van enkele belangrijke ontwikkelingen in de wiskunde en de logica uit zijn tijd. Klinkt saai? Wellicht. Maar ik heb in tijden niet zo snel achter elkaar doorgelezen, zo spannand was die logica. Er gaat een aanstekelijk vertelplezier van dit boek uit en een oprechte wil tot weten. Ik moet uitkijken, straks word ik nog fan van graphic novels.

1 Mei 2010

Comments

Felt fascinated by this work ever since reading an excerpt during the Philosophy and Literature course. More excerpts during Jewish American Literature and a fellow student who was enthusiastic about it. Wanted to buy it in New York, but eventually bought it in Berlin. I started late in the evening and almost couldn't put it away. The next day I read it in one go. It's got superb narrative drive, with a good mix between the father's tale and the contemporary stuff with the son, Art. I really admire the simple yet effective division of people into different animals. The horrible story is told perfectly and the drawings are sometimes very simple, sometimes very powerful. Great stuff this.

3 February 2010

Comments
 

reading now


Categories